آن سوخته جمال، آن گم شده وصال، آن بحر وفا، آن کان صفا، آن خواجه ايام، آن آفتاب کرم و احسان، آن دريای ورع و عرفان، آن در هوی کرده کاهُلی، آیت الله جوادی آملی، دامت برکاتُه، آنگاه که رهبر مالیاتیان کشور، ایشان را دیدار یافتی، در آن مجمع ایشان گفت: چون مردم توانند در توکل و اعتقاد بر خدای قدم درست کردن، آنگاه که هوا باشد درون معده را؟ و گفت: فرهنگ آدمیان را اعتقاد ایشان سازد و اعتقاد را اقتصاد نگهبان بود! و گفت همه مردمان را نتوان چون سلمان و اباذر پنداشت که بسازند با آبی و نان جوینی و تعالی گردانند روح را و جان را! و گفت: اداره کشور را با آرمان و رویای شیرین توان راهبری نباشد! و گفت: کسی که زمان و زمینش نشناسد، مدیر نخوانند! و گفت: اگر کسی را سنگی زدند و دردی را نفهمد، یا در خواب بسر برد، یا جامد و است و بی حس و جامدات را مرتبه پست بود چونانکه بر چهارپایان نرسند!! و گفت: کنون که کارگری را از کارش برون کردند و ما را درد نرسد، ما را کدام دسته باشد؟! یعنی ما را خواب فراگرفته یا به جامدات پیوستیم؟! حال آن بود که کارگر پاره تن کشور است، که باشد آنکه پاره تنش درد کشد و خود نفهمد؟! و کارگر وام دار چون تواند زیست، آنگاه که مزد 300 تومانی اش هم ستانده شود؟! و گفت: نفت را ز چه چنین می دهید؟ تا آیندگان را بر ما نفرین آید، که ای گذشتگان خوردید و مُردید! درآمد ما را چون شُمردید؟ و گفت: عاقل نتوانش خواند آنکه فروشد نفت را و از پولش اداره کند کشوری را! و گفت: امام علی که سلام درود خدا بر ایشان فرمایند:"خدا از رحمتش دور ساخته کشوری را که آب و خاک دارد و طعام محیا سازد از دگر کشور" و گفت: بی عُرضه خوانم مدیری که سرشار باشد کشور را نعمت و گرسنه باشند خلایق! و گفت: دوزخ را تنها شرابخواران پُر نکنند و جایگاهی باشد بی عرضه گان را در آن! باری سخنان این عالم را چنین یافتم که گر بی عرضه ای را میل به دوزخ است پس تلاش کند که مدیریت برگزیند و در آن سمت باقی ماند تا بر کیفیت آتش دوزخش افزون گردد، بار پروردگارا، گر مهندس را بی عرضه گی هست و بی لیاقتی غالب، از مدیریت و کاری که توان ندارد انجام را دور بدار! و بفهمان بر وی که دور باش از آتش دوزخ که تاب آن نداری. آمین.

موسم بهار فرارسیدی، و ناطق نوری* را نطق بود، که هشتِ هشتْ بسال هشتاد و هشت، چون روز باشد؟ مرا کنجکاوی غالب گشت، ناگزیر مراجعتی بر روزنما* داشتمی تا واقف گردم این یوم خوش رقم را! مبارک روزی که ولادت بود امام هشت را در این چهار هشت روزگار.

طایفه ای از بندگان حشیش و کراک و... زیارت کردمی، که بهر رضای معبودشان از شیرهای مستراح بوستان ها هم دریغ نکردی و هر آنچه یافتی به یغما بردی، و چنان غرق در بندگی بودی که گذشت زمان درک نکردی و روز را خفتن گرفتی و شب را در فرقت یار درد کشیدی، چونان که فرمایند: "درد عشقی کشیده ام که مپرس * زهر موادی چشیده ام که مپرس".

باری بنده ای دیدم که وُرا شهوت سلطان بود، زبانم را یارای تفسیر نیست، و وبلاگم را خوف فیلتر است، لاجرم بر مختصر بسنده کنم، این شاه را بندگان بسیار بود چونانکه از حساب عدد خارج، در این بندگی همی عجب بود مرا که چون بود جوانان را کثرت؟ و شاه فرموده بود که منع باشد، دین را و عشق را و زیبایی را و خدا را و آرامش را و مُروت و مردانگی را و منطق را، و روا باشد، خیانت را و اسراف را و آنچه خلاف باشد منعیات را.

سفرنامه ام را انجام، آغاز گشت! جمله مردمان را بنده یافتمی، لیک غالبشان بر خدای کاذب! آنان که ره به حقیقت نبردند، و عمری را بر ناپایداری سجده کردند و بُتی را بندگی؛ پس در اندیشه ام پروراندم، بنده ای را که بندگی کند خدای را عز و جل! ایشان را همه لذت است، خوف کی تواند بر دلشان سایه گسترد و اندوه چون در جانی رود که شعف را جان منزل است؟ میلش به زیبایی فزون از هرکس بود، زانکه هر زیبایی را موجود از وجود خداوندگارش داند! چنین بنده ای را لذت باشد ثروت و تنعم، لذت باشد دوستی، لذت باشد محبت، لذت باشد طعام، لذت باشد همسر، لذت باشد عشق، جمله اینان بر وی لذتند لیک وُرا غلام خویش نساخته اند، زانکه ایشان بنده ی بی نهایتی است، که لذایذ موجودند به اراده ی او، و معدوم اند به خواست او، که چون امر کند بر بودن، پس بی درنگ خواهد بود. باری چنین بندگی را عین سَروری یافتم و جمله شاهان را غلام چونان بنده!

بار پرودگارا، مهندس را توفیق عبودیت عنایت فرما، و دعای حکیم نظامی را بهر مهندس مستجاب نما که گوید:

خداوندا در توفیق بگشای * نظامی را ره تحقیق بنمای

دلی ده کو یقینت را بشاید * زبانی کافرینت را سراید

مده نا خوب را بر خاطرم راه * بدار از ناپسندم دست کوتاه

درونم را به نور خود بر افروز * زبانم را ثنای خود در آموز

باری زندگی مفلوک وی مرا پندی شگرف بود، زانکه بشناسمی که چون بود "بنده شکم"! و چون بود "بندگی جمال بدن"! که ضایع گرداند روح را! و فسرده سازد جان را! و از موجبش، نفهمد دنیا و عقبی را! و کجا یابد معنای ژرف همسر را؟ و بر هم زند نظم ترازوی دین را! که جناب مولوی فرماید: "ترازو گر نداری پس تو را زو ره زند هرکس * یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد" و کجا او را راحتی آید، چون مشقت است جوانح را؟ یاد کردم شیخ سعدی را که فرماید: "اندرون از طعام خالی دار تا در او نور معرفت بینی * تهی از حکمتی به علت آن، که پری از طعام تا بینی"

پریشانی کودکان نگهبان در من اثر کرد، و مرا در فکرتی عمیق نهاد، که چون بود حال کودک را امشب؟!؟ و چون باشد حال همسر را که در انتظار نگهبان روز پُر زحمت به پایان بردی تا مگر امشب، نگهبان آیی و وُرا خدا قوتی و الطفاتی نثار کردی! آری عبرتی بر من بود این حکایت! آنکه "بنده ی ثروت و مال" شود، دگر نفهمد مهربانی پدر را بر طفل! چنان کور می گردد که نبیند زیبایی را، و کر شود تا نشنود آوای محبت را، و لمس نکند هیچ صداقت را، و نچشد طعم آرامش را، و نبوید بوی خوش فراغت را، و درک نکند وجود عشق را...

"کاش کانان که عیب من جستند * رویت ای دلستان بدیدندی" ** "تا به جای ترنج در نظرت * بی خبر دست ها بریدندی"

دریافتم که دلداده است، و با خود اندیشیدم که دلداده را نصیحت گفتن چه سود؛ به زبان وداع گفتم: "ترسم نرسی به معشوق ای ایرانی * این ره که تو می روی دانشگه نیست" و باز زبان در پند گشودم که فراغت اندیشه، موجب فراگیری پایدار علوم است، چگونه می توان باشد تلاطم عشق را و آرامش درون؟ این بار خَمی بر ابرو کشید و گفت: مگر نشنیده ای که صاحبدلان گویند در عشق جای مَنیت نیست؟ پس از چه مرا به من فرا خوانی؟ تبسمی نمودم و گفتم کلامت نیک است، لیک مصداق تو نیست! عشق تو کذب است، این را با بزرگان قیاس مگیر؛ که مولوی فرماید:

"کار پاکان را قیاس از خود مگیر * گرچه ماند در نبشتن شیر شیر" ** "جمله عالم زین سبب گمراه شد * کم کسی ز ابدال حق آگاه شد"

و نیز گفتم، اگر از خویشتن رها گشتی، پس دگر درس خواندنت به چیست؟ گفت فریبی است پدر را و مادر. این سخن مرا سخت آمد، چنین یافتم که جدال با این نادانِ دانا نما، یاسین بر گوش حمار خواندن است، و بر آهنگ تأسف با او گفتم: "برو هرچه می بایدت پیش گیر * سَر ما نداری سَر خویش گیر"

باری، سالی گذشت و خبر یافتم که سخت در تنگه ی کنکور فرو مانده، به کیفیتی که سالیان بعد نیز امید بر عبورش نیست؛ آموزنده تر آن بود، که معشوقِ مدرکْ گرایَش، که فریب کمالات و جمالات ظاهری ایشان را خورده بود، وُرا رها کرده و محبوبی دگر جای نشین ساخته! کلام مولوی به یادم آمد که می گفت: "عشق هایی کز پی رنگی بود * عشق نبود عاقبت ننگی بود"

متوجه شدم که عده ای در سیستان بلوچستان کشته شدند، حالم گرفته شد این حال گرفتگی وقتی بیشتر شد که متوجه شدم این یک عملیات انتحاری بوده، آخه یکی نیست به این ها بگه تو به چه وعده ای عده ای بی گناه رو می کشی و خودتم به اون دنیا ارسال می کنی؟ لابد به تو هم گفتند اگر عده ای شیعه رو بکشی بعد از ظهر پیش پیامبر توی بهشت داری صفا می کنی؟ اگر حق هم با توست، با کشتن نمی شه اثباتش کرد، خدا به انسان عقل داده و قدرت بیان عنایت فرموده، آیا نشستی و گفتی و نتیجه نگرفتی که حالا روی به کشتن آوردی؟ حالا می فهمم وقتی که مولوی میگه: "هست بی رنگی اصول رنگ ها * صلح ها باشد اصول جنگ ها" منظورش چیه؟!؟ به هر حال امیدوارم که خدا این آدم های نادون رو هدایت کنه و اون عده از برادران، چه شیعه و چه سنی که به دنبال خیر و اصلاح بودند رو با نظر رحمت بهشون عنایت کنه.